یاد دوست پاستیلیمان به خیر...

                              با لاله آمدی...آنروز...

                        کبوتر نیستم اگر سیبهایت را...

  چنین گفت بودا:

ای رهروان زاییده شدن رنج است.

بیماری رنج است

پیری رنج است

مرگ رنج است

اندوه رنج است

بودن با آنچه دوست نمی داریم

وجدایی از انچه دوست  می داریم رنج است

به ارزو نرسیدن رنج است

دلبستگی رنج است.

آنکه صد عزیز دارد صد رنج دارد...

مرد به قبض برق می اندیشد

زرق و برق-قبض برق-زرورق

مرد داد نمی کشد

 مرد کشیده است

   و دراز میکشد

خدا کند که بیایی اگر نه می میرد 

                کسی که راز دلش را به یک عروسک گفت

                          دیدم که آفتاب هنوز هست

                           (  گل تعارف می کنی؟) 

                         رسم قشنگ مردم اینجاست

                         (   تو دلت با ما نیست وگرنه  )

                     دیدم و دیدی که با توام.از توام...هستم.

                          (هستی؟باش همیشه باش...)

                            تو باش تا ما هم باشیم

                  دور می شوم.دور تا بهار سبز را آبی ببینم

                     دل دل نکن ...راه دوری نخواهیم رفت...

                             با ما بیا...دوست

فقط لای نامه هایم گلبرگ تازه ای کنار می بوسمت جا نهاده و

بسیار گریسته ام... 

چرا از اینکه به رویای آن پرنده ی خاموش خبر از باغات آیینه آورده ام سرزنشم می کنید؟

خوب به فرض که در باغ این چراغ هم گریه ام گرفت بايد بروند و تمام اين دامنه را تا نمي دانم آن كجا پر از سايه سار حرف و حديث كنند؟

يعني من فرق دعاي گريه و گيسو بران باران را نمي فهمم؟

    در جمع من و      

                           این   بغض بیقرار               

                                                   جای تو خالی

                       و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت

                                                .  .   .

                              روزی که هر لب ترانه ایست

                               تا کمترین سرود بوسه باشد

                        روزی که تو بیایی برای همیشه بیایی

                            ومهربانی با زیبایی یکسان شود

                   روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم

                              ومن آن روز را انتظار می کشم

                                           حتی روزی

                                              که دیگر

                                               نباشم

                                      من شعرمي گويم

                                                                  او باغ هاي فراواني دارد

                                           من داغ هاي فراواني دارم

               ارتش سرخ

               كاخ سفيد

               سازمان سيا

                                دوستت دارم 

                           چنان که آتش را درزمستان               

       و جهان پر است از صدای پای مردمانی

          که همچنانی که تو را می بوسند

                         در ذهن خود

                  طناب دار تو را می بافند

                در کوچه های خاطره گم شد

               در جاده های فاصله جا ماند

                همراه من

                همراه من نماند

                همراه من

                همراه من نبود                             

                حالا هر روز با شماره ی همراهت

                 که در دسترس نیست

                حق با تو بود

                جاده به بن بست می رسید

                       اینک تو و این مرداب

                          اینک تو و این مهتاب

             به به چه قشنگی تو  در این نقش بر آبت

             لعنت به تو و عشق و بر این ذات خرابت